نقش دین در تربیت فرزندان

در این راستا، اسلام به پدران و مادران سفارش کرده که نسبت به فرزندان خود ابراز محبّت کنند. ارتباط قلب و مغز دائمی است و هیچکدام بدون دیگری کارآیی مفیدی ندارند، اما مادر شریان اصلی حیات یک خانواده است و سیگنالهای حیاتی را پیوسته به شوهر ارسال کرده و مرد آن را به سراسر خانواده ارسال میکند. چهبسا فرزندانی که از توانمندیها و قابلیتهای خود آگاهی نداشته باشند و والدين بايد تواناییهای فرزندانشان را شناسایی نموده و آنها را به دلیل انجام کارهای خوب، تشويق کنند. پدرم در مقابل اين جمله، به من آفرين گفت و فرمود: تو مانند ابراهيم خليلى که به هنگام گرفتارى، جبرئيل نزدش آمد و پرسيد: از ما كمك مىخواهى؟ امام سجاد(ع) فرمود: «من به بيمارى شديدى مبتلا شدم. پدرم بر بالينم آمد و فرمود: چه خواستهاى دارى؟ دختر ۱۳ ساله من او را تا حد پرستش دوست دارد و در همه کار با او مشورت می کند و از تجربیاتش بهره می گیرد؛ درحالی که من هیچ وقت پدرم را نشناختم و او را در کنار خود ندیدم.

هركس فرزند خود را ببوسد، خداوند در مقابل اين عمل، براى او حسنه مىنويسد». و براى زن نمیتوان قیمتى را تعیین کرد، چه خوب و چه بد. این روش تربیت نادرست کودکان سبب از بین بردن اعتماد به نفس کودک شده و آنها را نسبت به توانایی هایشان بد بین می نماید . درهمه حال، فرزندان در یک خانواده، جمع کوچکی را تشکیل می دهند و با همه درگیریها سروصداها، خود نظم را برقــــرار می سازند. دیه و حبس مقرر شده است تا از این طریق، حق سقط جنین از پدر و مادر به بهانههای واهی گرفته شود و هیچ امری جز در خطر بودن سلامت مادر، حق زندگی را از کودک سلب نکند. فروید پا را از این هم فراتر میگذارد و میگوید تنها تجارب چند سال اول زندگی كودك شخصیت او را شكل میدهد و كودك در سالهای اول تنها در كنار پدر و مادر است. کسی که در دوران کودکی آزادانه از تمایلات خود پیروی میکرده، در دوران رشد و بزرگسالی نمیتواند تمایلات خود را تعدیل و تنظیم کند؛ زیرا عاداتی که در دوران کودکی داشته، به صورت ملکه راسخ و پایدار در آمده است. روانشناسی تربیت فرزندان به چگونگی رشد از نظر فیزیکی، روانی، هوشی، عاطفی و اجتماعی میپردازد.

برای این که فرزندتان گوشهگیر و شکستپذیر نباشد، او را اجتماعی به بار آورید. اما در این جا باید سه نکته مهم را برای شما مطرح کنم. والدین سهل و آسانگیر، کودک را برای انجام هر کاری آزاد میگذارند و برخلاف والدین سختگیر، قوانین و مقررات خاصی ندارند و یا قوانین آنها بسیار محدود و اندک است. از امیرمؤمنان علی(ع) این معنا درباره عبدالله بن زبیر آمده است که موجبات گمراهی پدرش زبیر را فراهم آورد و او را به جنگ با علی(ع) وادار کرد. بیتردید ذکر دیدگاه و آموزههای اسلام در این خصوص حائز اهمیت است، زیرا از طرفی والدین و اولیا کودکان اسباب و عوامل توفیق و کامیابی را شناسایی نموده و در سایه عمل به توصیهها و آداب و روشهای ارائه شده، به هدف والای خویش که تربیت صحیح کودکان و آموزش علوم مفید و مؤثر در زندگی آنهاست، دست خواهد یافت، و از سوی دیگر امکان مقایسه بین نظریات اسلام در این زمینه و آنچه دانشمندان بیان نمودهاند، فراهم میگردد. مهمتر آنکه از هر طریق به هدف رسیدن، صحیح نیست. در میان تمام راهکارهای موجود، این مورد از همه مهمتر است.

اقدامات رفتاری، از قبیل روی زانو نشاندن، در آغوشگرفتن، بوسیدن و بر سر آنها دست نوازش کشیدن، در بسیاری از روایات، مورد تأکید قرار گرفته است. از دیگر سو، تنبیه نیز به معنای آگاهسازی و متوجهنمودن فرد از زشتی عملی است که مرتکب شده است. عیب جویی از جوان یا نوجوان و انتقاد عملی از او . به عنوان مثال مشت زدن به بالش یا کوبیدن چیزی با چکش پلاستیکی. به همین جهت قرآن کریم در آیه ۴۴ بقره میفرماید: «أَتَأْمُرُون َ النَّاس َ بِالْبِرِّ وَ تَنسَوْن َ أَنفُسَکُم؛ آیا مردم را به نیکی دعوت میکنید، اما خودتان را فراموش مینمایید»؛ و در آیات ۲ و ۳ سوره صف آمده است: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (۲) کَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ؛ای کسانی که ایمان آورد اید چرا چیزی می گویید که انجام نمی دهید، نزد خدا سخت ناپسند است که چیزی را بگویید و انجام ندهید». همچنین امیرالمؤمنین (علیهالسّلام) فرموده است: بهترین هدیهای که پدر میتواند به فرزند خویش دهد، آن است که او را نیکو تربیت نماید.قالَ: «ما نَحَلَ والِدُ وَلَدًا نُحلاً اَفضَلَ مِن اَدَبٍ حَسَنٍ.

دیدگاهتان را بنویسید